ஒரு தேசியத் தலைவரைப் போற்றுவதோடு நின்றுவிடாமல், தலைமை என்பதையே ஆராயவும், பிறரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் விழுமியங்களைத் தாங்களே நடைமுறைப்படுத்தவும் காந்தியின் வாழ்க்கை இளைஞர்களை அழைக்கிறது.
சூ. குழந்தைசாமி
ஒவ்வொரு காந்தி ஜெயந்தியன்றும் உரைகள், புகைப்படங்கள், விழாக்கள் வாயிலாக மகாத்மா காந்தியை நினைவுகூர்கிறோம். ஆனால், அந்த நினைவுகூரல் கேள்வி எழுப்புவதற்கு வழிவகுக்கும்போதுதான் பொருளுடையதாகிறது. கண்மூடித்தனமாகத் தன்னைப் பின்பற்றுமாறு காந்தி இளைஞர்களிடம் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கவும், அநீதியை ஆராயவும், துணிவுடன் உண்மையைத் தேடவும் அவரது வாழ்க்கை அவர்களை ஊக்குவிக்கிறது.
காந்தி எந்த அரசுப் பதவியையும் வகிக்கவில்லை; எந்தப் படைக்கும் தலைமை தாங்கவில்லை; அவரிடம் பெரும் செல்வமும் இருக்கவில்லை. இருந்தபோதிலும், அவர் கோடிக்கணக்கான மக்களை விழிப்படையச் செய்து, வலிமைமிக்க ஒரு பேரரசுக்கு அறைகூவல் விடுத்தார். அவரது ஆளுமை பதவியிலிருந்தோ, பாதுகாப்புப் படைகளிலிருந்தோ, விளம்பரத்திலிருந்தோ வரவில்லை. அவரது சிந்தனை, பண்பு, செயல் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பிலிருந்து வந்தது.
உண்மையான தலைவர் யார்?
இது முதல் கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஒருவரை உண்மையான தலைவராக்குவது எது?
தலைமை என்பது முடிவுகளை வெல்வதும், ஒப்புதலைப் பெறுவதும், அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதும் மட்டும்தானா? அல்லது சாதாரணக் குடிமக்களிடம் தன்னம்பிக்கையையும், பொறுப்புணர்வையும், அறவலிமையையும் விழிப்படையச் செய்யும் ஆற்றலா? ஒரு தலைவர் மக்கள்மீது அதிகாரம் செலுத்துகிறாரா, அல்லது அவர்களுக்குள்ளிருக்கும் ஆற்றலைக் கண்டறிய உதவுகிறாரா?
காந்திக்கு உண்மை என்பது ஓர் அருவமான கருத்தல்ல. அது ஒவ்வொரு சிந்தனைக்கும், சொல்லுக்கும், உறவுக்கும், பொது முடிவுக்கும் வழிகாட்ட வேண்டியதாக இருந்தது. எனவே, உண்மையைப் பேசுவது சிரமத்தை ஏற்படுத்தினாலும் தலைவர்கள் உண்மையைப் பேசுகிறார்களா என்று இளம் குடிமக்கள் கேட்க வேண்டும். ஓர் அரசியல் கட்சி பெரும்பான்மையினரின் ஆதரவைப் பெற்றிருந்தாலும், அது அநீதியாகச் செயல்படக்கூடும். எண்ணிக்கையால் அநீதியை நீதியாக மாற்ற முடியாது.
உண்மையான தொடர்பாடலின் ஆற்றலை காந்தியின் உப்பு நடைப்பயணம் வெளிப்படுத்தியது. உப்பு என்பது அனைவருக்கும் தேவையான ஓர் எளிய பொருள். தண்டிக்கு நடந்து சென்று உப்பு தயாரித்ததன் மூலம், அநீதியான அமைப்பிலிருந்து தங்கள் ஒத்துழைப்பை மக்கள் அமைதியான முறையில் விலக்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதை காந்தி உணர்த்தினார். அவரது செயல் வன்முறையை ஊக்குவிக்காமல், கண்ணியத்தையும், ஒற்றுமையையும், தன்னம்பிக்கையையும் எடுத்துரைத்தது.
என்ன செய்தி உருவாக்கப்படுகிறது?
இன்றைய இளைஞர்கள் கேட்க வேண்டும்: அரசியல் தலைவர்களின் உரைகளும் செய்திகளும் எத்தகைய செய்தியை உருவாக்குகின்றன? அவர்களின் சொற்கள் மக்களை ஒன்றிணைக்கின்றனவா, அல்லது ஆதரவாளர்கள், எதிரிகள் என்று அவர்களைப் பிரிக்கின்றனவா?
அமைதியாக இருப்பதைவிட அதிகமான பொருளை அகிம்சை கொண்டுள்ளது. வெறுப்பு, பழிவாங்குதல், அவமானப்படுத்துதல், பாரபட்சம், சுரண்டல், வேண்டுமென்றே பரப்பப்படும் தவறான தகவல்கள் ஆகியவையும் வன்முறையின் வடிவங்களே. ஒரு அமைதியான மனம், அரசியல் மோதல் தொடங்குவதற்கு வெகுமுன்பே சமூகத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். எனவே, தலைவர்கள் பயன்படுத்தும் மொழியையும், சைகைகளையும், மின்னணு ஊடகச் செய்திகளையும் இளைஞர்கள் ஆராய வேண்டும். கொள்கைகளை அவர்கள் தெளிவாகவும் மரியாதையுடனும் விளக்குகிறார்களா, அல்லது கோபத்தையும் பகைமையையும் தூண்டுகிறார்களா? ஒரு கருத்தை அவர்கள் விமர்சிக்கிறார்களா, அல்லது அந்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் நபரை அவமதிக்கிறார்களா?
தைரியமும் தலைமையின் மற்றொரு இன்றியமையாத பண்பாகும். தைரியம் என்பது உரத்த குரலோ, ஆவேசமோ, காவல்துறையை ஏவும் ஆற்றலோ அல்ல. அது மற்றொரு கண்ணோட்டத்தைப் பொறுமையாகக் கேட்பதையும், அவமானப்படுத்தாமல் உறுதியாகப் பேசுவதையும், தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வதையும், நல்லிணக்கத்தை அடைவதையும் உள்ளடக்கியது. தைரியமான தலைவர், எதிரிகளைப் பற்றிய வதந்திகளைப் பரப்புவதில்லை; சமூக ஊடகங்களின் மூலம் அவர்களைக் கேலி செய்ய பிறரைத் தூண்டுவதுமில்லை. அவ்வாறு ஏன் ஒரு தலைவர் செய்கிறார்? அநீதியும் குற்றமும் கோபத்திற்குக் காரணமாக இருக்கின்றன.
தவறை ஒப்புக்கொள்ளுதல்
காந்தி சில நேரங்களில் தனது தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டார். இது அவரை வலுவிழக்கச் செய்யவில்லை. அவரது தலைமையை மேலும் நம்பகமானதாக்கியது. இளைஞர்கள் ஒவ்வொரு தலைவரிடமும் — தங்களிடமும் — கேட்க வேண்டும்: ஒரு தவறை ஒப்புக்கொண்டு, மன்னிப்புக் கேட்டு, அதனால் ஏற்பட்ட தீங்கைச் சரிசெய்து, அதை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முடியுமா?
மிகவும் ஏழ்மையில் உள்ள மக்களுடன் ஒரு தலைவர் கொண்டுள்ள உறவும் அதே அளவு முக்கியமானது. ஏழைகளின் நிலையோடு தன்னை காந்தி இணைத்துக்கொண்டார்; அவரது உடை, உணவு, உடல் உழைப்பு, எளிய வாழ்க்கை ஆகியவை அதனை வெளிப்படுத்தின. பொது வாழ்க்கையில் அளவுக்கு மீறிய ஆடம்பரத்தையும், தன்னை உயர்ந்தவராகக் காட்டிக்கொள்வதையும் இளைஞர்கள் கேள்வி கேட்க வேண்டும். தலைவர்கள் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், பழங்குடியினர், அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றப் போராடும் குடும்பங்கள் ஆகியோரின் அன்றாட அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்கிறார்களா?
நமது நடைபாதைகளின் நிலைகூட ஓர் அறம் சார்ந்த கேள்வியை எழுப்புகிறது. வேறு போக்குவரத்து வசதிகளைப் பயன்படுத்த முடியாததால் கோடிக்கணக்கான மக்கள் நடந்துசெல்கிறார்கள். இருந்தபோதிலும், அவர்கள் உடைந்த நடைபாதைகள், திறந்த வடிகால்கள், ஆக்கிரமிப்புகள், ஆபத்தான போக்குவரத்து ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கிறார்கள். வளர்ச்சியை மதிப்பிடும்போது, பிரம்மாண்டமான கட்டடங்கள், நெடுஞ்சாலைகள், தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றை மட்டும் பார்க்கக்கூடாது; மிகவும் ஏழ்மையில் உள்ள ஒருவரால் பாதுகாப்பாக நடந்துசெல்லவும், கண்ணியத்துடன் வாழவும் முடிகிறதா என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
முடிவுகள் எடுக்கப்படும் இடம்
முடிவுகள் எங்கே எடுக்கப்படுகின்றன என்றும் இளைஞர்கள் கேட்க வேண்டும். காந்தியின் கிராம சுயராஜ் கருத்து, பொறுப்புள்ள தனிமனிதர்களிடமிருந்தும் தற்சார்புடைய கிராமங்களிடமிருந்தும் அதிகாரம் உருவாக வேண்டும் என்று கருதியது. இன்றைய தலைமை உள்ளூர் சமூகங்களை வலுப்படுத்துகிறதா, அல்லது ஒவ்வொரு முடிவையும் ஒரு வலிமைமிக்க ஆளுமையைச் சுற்றிக் குவிக்கிறதா? ஒரு சிறந்த தலைவர், அனைவரையும் மைய அதிகாரத்தைச் சார்ந்திருக்கச் செய்வதற்குப் பதிலாக, திறனுள்ள தலைவர்களை ஆயிரக்கணக்கில் உருவாக்குகிறார்.
காந்தியைப் பொறுத்தவரை, தேசப்பற்று என்பது மற்றொரு நாட்டின்மீது வெறுப்பு கொள்வதாக ஒருபோதும் இருக்கவில்லை. அவர் இந்தியாவை நேசித்தார்; ஆனால் இந்தியாவின் பெயரால் பிற மக்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க மறுத்தார். வெவ்வேறு மதங்களை அவர் மதித்தார்; அதேவேளையில், சமத்துவத்தையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் மறுக்கும் எந்த விளக்கத்தையும் நிராகரித்தார். அவரது சுயராஜ், சிறுபான்மையினர்மீது பெரும்பான்மையினர் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை ஒருபோதும் குறிக்க முடியாது.
வளர்ச்சியை மதிப்பிடும்போது, பிரம்மாண்டமான கட்டடங்கள், நெடுஞ்சாலைகள், தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றை மட்டும் பார்க்கக்கூடாது; மிகவும் ஏழ்மையில் உள்ள ஒருவரால் பாதுகாப்பாக நடந்துசெல்லவும், கண்ணியத்துடன் வாழவும் முடிகிறதா என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
தேசப்பற்று
எனவே, தேசப்பற்று நட்புணர்வை விரிவுபடுத்துகிறதா அல்லது பகைமையை உருவாக்குகிறதா என்று இளம் இந்தியர்கள் கேட்க வேண்டும். தேசிய வலிமை மனிதகுலத்திற்குச் சேவை செய்கிறதா? அல்லது அறிவியல் முன்னேற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவை அமைதியையும் அனைவரின் நலனையும் நோக்கிச் செலுத்தப்படுகின்றனவா?
தலைவர்களைக் கேள்வி கேட்பது அவசியம். ஆனால் அது மட்டும் போதாது. ஒவ்வொரு கேள்வியும் இறுதியில் நம்மை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும். நாம் குறுக்கிடாமல் கேட்கிறோமா? வதந்திகளைப் பரப்ப மறுக்கிறோமா? தவறுகளை ஒப்புக்கொள்கிறோமா? ஒதுக்கப்பட்ட ஒருவரைப் பாதுகாக்கிறோமா? வெறுப்பின்றி அநீதியை எதிர்க்கிறோமா?
காந்திக்கு நாம் செலுத்தும் மிகச் சிறந்த அஞ்சலி, கேள்வி கேட்கும் உணர்வும் கருணையும் கொண்ட ஒரு தலைமுறை — அமைதிக்கான ஒரு தலைமுறை — உருவாவதுதான். உண்மையான தலைமை தனது சொந்த முடிவுகளையே பிறர்மீது திணிப்பதில்லை; உரையாடலை ஆதிக்கத்திற்கு மேலாகவும், நல்லிணக்கத்தை பழிவாங்குதலுக்கு மேலாகவும், அகிம்சையை வன்முறைக்கு மேலாகவும் தேர்ந்தெடுக்கிறது.
கட்டுரையாளர் காந்தி அமைதி நிறுவனம், மெட்ராஸ் அமைப்பின் செயலாளர்.
2 Replies to “Article-Gandhi Jayanti- The Questions Young India must Ask”
Khaleelur Rahman
01 Oct 2026
மிக ஆழமான அறிவார்ந்த கட்டுரை. ஒவ்வொரு பேராவிற்கும் பல பக்கங்களில் விளக்கம் எழுதலாம் அந்த அளவிற்கு குறைந்த வார்த்தைகளில் நிறைவான பொருள் நிறைந்த கட்டுரை.
2 Replies to “Article-Gandhi Jayanti- The Questions Young India must Ask”
மிக ஆழமான அறிவார்ந்த கட்டுரை. ஒவ்வொரு பேராவிற்கும் பல பக்கங்களில் விளக்கம் எழுதலாம் அந்த அளவிற்கு குறைந்த வார்த்தைகளில் நிறைவான பொருள் நிறைந்த கட்டுரை.
மிக்க நன்றி அய்யா