“தீபாவளி வருது. இந்தச் சாமி விளக்கைக் கொஞ்சம் நல்லாத் தேய்ச்சுக் கொடுங்க!”
மனைவியின் குரலைக் கேட்டதும் விளக்கைப் பார்த்தேன். அதன் பொன்னிறம் மறைந்து, கருமை படிந்திருந்தது.
“ஒரு அஞ்சு வருஷமாவது இருக்கும், இதைத் தேய்ச்சு. இங்க பாருங்க, எப்படிக் கருப்பாப் போயிருக்கு! இந்தத் தீபாவளிக்காவது இதுல விளக்கேற்றலாம்னு இருக்கேன். கொஞ்சம் தேய்ச்சுக் கொடுங்களேன்!”
“ஏம்மா, நீயே ஒரு குத்துவிளக்கு! உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதிலிருந்து உன்னைத்தானே குத்துவிளக்கா வணங்கிக்கிட்டு இருக்கேன்! அப்புறம் அந்த விளக்கைத் தேய்ச்சு ஏத்தி என்ன ஆகப்போகுது?”
என் வசனத்தைக் கேட்டு மனைவி மயங்கிவிடுவார் என்று நினைத்தேன்.
“ஏங்க, என்னைக் குத்துவிளக்கா நினைச்சிருந்தா நான் இப்படியா இருப்பேன்? என்னையும் கவனிச்சிருந்தா பளபளப்பா இருந்திருப்பேனே! ஒரு பளபளப்பான பட்டுப்புடவைகூட வாங்கிக் கொடுக்க முடியல. நான்தான் வீட்டுக்கு உழைச்சு உழைச்சு ஓடாப் போய்க்கிட்டிருக்கேன். இந்த வீண்பேச்செல்லாம் எதுக்கு? விளக்கைத் தேய்ச்சுக் கொடுங்க!”
என்ன வசனம் பேசினாலும் மனைவியிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது போலிருக்கிறதே!
“ஆகட்டும்… ஆகட்டும்… பார்க்கலாம்…” என்று சொல்லி, அப்போதைக்கு வேலையைத் தள்ளிப்போட்டேன்.
மாலை வந்தது.
“ஏங்க, இன்னும் ரெண்டு நாள்தான் இருக்கு தீபாவளிக்கு. இந்த விளக்கைக் கொஞ்சம் தேய்ச்சுக் கொடுங்களேன். எல்லா வேலையையும் நான்தானே செய்றேன்! இந்த ஒண்ணையாவது நீங்க செய்யக்கூடாதா?”
இந்த முறை அவர் குரலில் கெஞ்சல் இருந்தது. எனக்குப் பாவமாக இருந்தது.
அவருக்கு என்னைப் பற்றி நன்றாகத் தெரியும். ஒரு வேலையில் என்னை ஈடுபடுத்திவிட்டால், அதைச் சரியாக முடித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பேன்.
சமையலறையில் பாத்திரம் தேய்க்கும் இடத்தைக் காட்டினார்.
அங்கே விளக்கு இருந்தது. அருகில் புளி, உப்பு, விம் பார், தேங்காய் நார், இரும்பு நார், ஸ்பாஞ்ச் என்று ஒரு சிறிய படையே அணிவகுத்து நின்றது.
“ஏம்மா, ஒரு விளக்கைத் தேய்க்க இத்தனையா?”
“உங்களுக்கு எதை வச்சுத் தேய்க்க முடியுமோ, அதை வச்சுத் தேய்ங்க. வெறுங்கையால தேய்ச்சாலும் சரி. அது உங்க இஷ்டம்!”
கேலியாகச் சிரித்துவிட்டு அவர் நகர்ந்தார்.
அந்தச் சிரிப்பில் ஏதோ மர்மம் இருப்பதாகத் தோன்றியது. அதைத் துப்புத் துலக்குவதை விட்டுவிட்டு, விளக்கின் கருமையைத் துலக்கத் தொடங்கினேன்.
புளி வைத்துத் தேய்த்தேன். உப்பு சேர்த்துத் தேய்த்தேன். நாரை மாற்றி மாற்றித் தேய்த்தேன். விளக்கைத் திருப்பித் திருப்பித் தேய்த்தேன்.
கருமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது. அதன் அடியிலிருந்த பொன்னிறம் வெளிப்படத் தொடங்கியது. தேய்க்கத் தேய்க்கப் பளபளப்பு கூடியது. அந்தப் பளபளப்பைப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கும் உற்சாகம் ஏறியது.
அழுக்குப் படிந்த ஒன்றைத் தூய்மையாக்கும்போது உள்ளத்திலும் ஒரு பரவசம் பிறக்கிறதே!
“என்னங்க, இன்னுமா தேய்ச்சுக்கிட்டிருக்கீங்க?”
ஒரு மணி நேரம் கழித்து மனைவி குரல் கொடுத்தார்.
அவர் தொலைக்காட்சியில் ‘சூப்பர் சிங்கர்’ நிகழ்ச்சியில் குழந்தைகள் பாடுவதை ரசித்துக்கொண்டிருந்தார். இங்கே நான் நடத்திக்கொண்டிருந்த போராட்டம் அவருக்குத் தெரியவில்லை.
“இங்க வந்து பார், அதிசயத்தை!”
கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டு பெருமிதத்துடன் வெளியே வந்தேன்.
ஒரு மணி நேரம் தேய்த்த சிரமமெல்லாம் அந்த மகிழ்ச்சியில் மறைந்துவிட்டது. ஏதோ பெரிய சாதனை செய்துவிட்ட திருப்தியோடு அறைக்குள் வந்து அமர்ந்தேன்.
சிறிது நேரத்தில்தான் அது தெரியத் தொடங்கியது.
வலி!
வலது தோள்பட்டையில் ஆரம்பித்து, கையை அசைக்கும்போதெல்லாம் நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்த வலி.
அப்போதுதான் புரிந்தது. ஒரு மணி நேரமும் வலது கையை மட்டுமே வைத்து விளக்குடன் மல்லுக்கட்டியிருக்கிறேன்!
விளக்கு பளபளத்தது. கை வலித்தது.
அடுத்த இரண்டு நாட்களும் வலது கைக்கு ஓய்வு கொடுத்தேன். முடிந்த வேலைகளை இடது கையால் செய்தேன். அப்போதுதான் இடது கையும் எத்தனையோ வேலைகளைச் செய்யக்கூடியது என்று தெரிந்தது!
தீபாவளி வந்தது. வலி ஓரளவு குறைந்திருந்தது.
“என்னங்க, தீபாவளியும் அதுவுமா இப்படி கை வலியோட இருக்கீங்களே!” என்று மனைவி ஆதங்கப்பட்டார்.
“உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஒரு நல்ல இனிப்பு செஞ்சு தர்றேன்!”
“முதல்ல உங்க கையைத் தூக்க முடியுதான்னு பாருங்க. அப்புறம் விளக்கேத்தலாம்!” என்று சிரித்தார்.
அப்போது என் அரிய கண்டுபிடிப்பை அவரிடம் சொன்னேன்.
“ஒரே கையை வச்சு அவ்வளவு நேரம் தேய்ச்சதாலதான் இந்த வலி. ரெண்டு நாளா வலது கைக்கு ஓய்வு கொடுத்துட்டு, இடது கையால வேலை செஞ்சேன். இப்போ வலி குறைஞ்சிருக்கு. ரெண்டு கைகளுக்கும் வேலையைப் பிரிச்சுக் கொடுத்திருந்தா, இந்தப் பிரச்சினையே வந்திருக்காது!”
மனைவி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
“அதைத்தாங்க நானும் சொல்றேன்!”
“எதை?”
“ஒரு உடம்புல இருக்கிற ரெண்டு கைகளும் சேர்ந்து வேலை செய்யணும். ஒரு கைக்கு மட்டும் எல்லா வேலையையும் கொடுத்தா வலிக்கத்தானே செய்யும்? அதே மாதிரிதான் ஒரு குடும்பத்துல கணவனும் மனைவியும். ரெண்டு பேரும் வேலைகளைப் பகிர்ந்துக்கணும். ஒருத்தரே எல்லாத்தையும் செஞ்சுக்கிட்டிருந்தா, அவங்களுக்கும் வலிக்குமில்லையா?”
எனக்குப் பேச்சு வரவில்லை.
“இத்தனை வருஷமா சொல்லிப் புரியாதது, ஒரு விளக்கைத் தேய்ச்சதும் புரிஞ்சிருக்கு பாருங்க!”
அப்படியே பூஜை மேடையைக் காட்டினார்.
அங்கே இன்னொரு விளக்கு பளபளத்துக்கொண்டிருந்தது.
“இதுதான் நாம தினமும் பயன்படுத்துற விளக்கு. இதை நான் தேய்ச்சுச் சுத்தமாத்தான் வச்சிருக்கேன்.”
“அப்போ நான் தேய்ச்ச விளக்கு?”
“அது பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி வாங்கி, பயன்படுத்தாம போட்டிருந்த விளக்கு!”
“அப்படியா! என்னை இப்படிச் சிக்க வச்சிட்டியே!”
“இல்லைங்க… கொஞ்சம் வேலை செய்ய வச்சேன்!”
அவர் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். நானும் சிரித்தேன்.
அப்போதுதான் எனக்குள் ஓர் ஒளி பிறந்தது.
கணவனும் மனைவியும் ‘ஈருடல் ஓருயிர்’ என்று சொல்லிக்கொள்வது இருக்கட்டும். வீட்டில் செய்ய வேண்டிய வேலைகளில் இருவருடைய கைகளும் சேர்ந்தால்தானே அந்த அன்புக்கு அர்த்தம் பிறக்கும்!
ஒருவர் சமைக்கும்போது மற்றவர் காய்கறி நறுக்கலாம். ஒருவர் துணிகளைத் துவைக்கும்போது மற்றவர் காயப்போடலாம். பாத்திரம் தேய்ப்பது, வீடு பெருக்குவது, தரை துடைப்பது என்று வேலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம்.
அப்போதுதான் ஒருவருடைய சோர்வு மற்றவருக்குத் தெரியும். ஓய்வும் இருவருக்கும் கிடைக்கும். அதைப் பார்த்து வளரும் பிள்ளைகளுக்கும், குடும்பம் என்பது எல்லோரும் சேர்ந்து வாழும் இடம் என்பது புரியும்.
அன்று நான் தேய்த்தது விளக்கை மட்டுமல்ல; ‘வீட்டு வேலைகளை மனைவி பார்த்துக்கொள்வார்’ என்று எனக்குள் படிந்திருந்த பழைய எண்ணத்தையும்தான்.
அந்த உணர்வு உள்ளத்தில் சுடர்விடத் தொடங்கியது.
அதுவே எனக்கு உண்மையான தீபாவளி!
இதையெல்லாம் உங்களிடம் ஏன் சொல்கிறேன் தெரியுமா?
நீங்கள் கணவராக இருந்தால், இன்று சமையலறைக்குச் செல்லுங்கள். தேய்க்கக் காத்திருக்கும் பாத்திரங்களை எடுத்துத் தேயுங்கள். நாளை வீட்டைப் பெருக்குங்கள். அடுத்த நாள் தரையைத் துடையுங்கள். எப்போதாவது ஒரு நாள் செய்யும் உதவியாக இல்லாமல், வீட்டுப் பொறுப்பில் உங்கள் பங்கை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
ஆனால், என்னைப் போலச் சமையலில் அனுபவம் இல்லாதவர்கள், ஆர்வக்கோளாறில் தீபாவளி விருந்தையே சமைக்கக் கிளம்பிவிடாதீர்கள்!
“இன்னும் பல தீபாவளிகளை உங்களோட சேர்ந்து கொண்டாடணும். முதல்ல காய்கறியை மட்டும் நறுக்கிக் கொடுங்க!” என்று மனைவி சொல்லக்கூடும்!
Leave A Comment