சுகானுபவ வாழ்வியல் | Gandhi Peace Foundation | Madras

1. சுகானுபவ வாழ்வியல்

சுருதியிலிருந்து சமூகப் பணிவரை ஒரு சுய ஆய்வு

அதிகாலையில் சுருதிப் பெட்டியை இயக்கி, என் குரலுக்கு ஏற்ற சுருதியைத் தேர்ந்தெடுப்பேன். கண்களை மூடி, அதன் ஓசையுடன் என் குரலை இணைப்பேன். எந்தப் பாடலைப் பாட வேண்டும் என்ற கட்டாயமில்லை. யாருடைய பாராட்டையும் பெற வேண்டியதில்லை. ஒரு சுரத்திலிருந்து இன்னொரு சுரத்திற்குப் பயணிக்கும்போது, என் குரல் ஒரு குட்டிக் குருவியைப் போல மேலே பறக்கும்; மெதுவாகக் கீழிறங்கும்; மீண்டும் சிறகடித்து எழும். அந்தச் சிறு நேரத்தில் உலகை மறந்து இசையோடு லயிக்கிறேன்.

இந்தப் பயிற்சியை யாரும் எனக்குச் சொல்லித் தரவில்லை. இதற்குப் பரிசும் சான்றிதழும் கிடையாது. இருந்தாலும் இது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. என் நேரத்தை நான் மீட்டெடுத்து, என்னுடன் நான் இருக்கும் தருணம் அது. இதைத்தான் நான் சுகானுபவ வாழ்வியல் என்று அழைக்கிறேன்.

இது என்னுடைய விளக்கம்; என்னுடைய அனுபவம். வேறொருவரின் வாழ்வில் இத்தகைய அனுபவம் இல்லை என்று தீர்ப்பளிக்க இதை நான் பயன்படுத்த முடியாது. ஒவ்வொருவரும் தம்மை உணரும் வழி வேறுபடலாம். எனக்கு இசை தரும் அந்த உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியை, இளைஞர்களுடன் அமைதிக்கான வாழ்வியல் குறித்து உரையாடும் பணியும் தருகிறது.

இளைஞர்களைத் தேடிச் செல்லும் பயணம்

இளைஞர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்வில் அமைதியை எப்படிப் பயிற்சி செய்யலாம்? கோபம் எழும்போது தங்களை எப்படிக் கவனிக்கலாம்? கருத்து வேறுபாட்டில் மற்றவரைக் கேட்பது எப்படி? சிறு சிறு செயல்கள் மூலம் உறவுகளிலும் சமூகத்திலும் மாற்றத்தை எப்படி உருவாக்கலாம்? இத்தகைய கேள்விகளை அவர்களுடன் சேர்ந்து ஆராய விரும்புகிறேன்.

இதற்காகப் பள்ளிகளுக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் செல்கிறேன். ஒரு கல்லூரி அதன் வசதிக்கேற்ப அரை மணி நேரமோ, ஒரு மணி நேரமோ, இரண்டு மணி நேரமோ ஒதுக்கினால், மாணவர்களுடன் அமர்ந்து உரையாடலாம். அவர்களுக்கு முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்ட பதில்களை வழங்குவதைக் காட்டிலும், அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்தே கேள்விகளும் வழிகளும் எழ வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.

மேலதிகாரியிடமிருந்து ஒரு சுற்றறிக்கை பெற்று கல்வி நிறுவனங்களுக்கு அனுப்பவும் முடியும். அப்போது அந்த அறிவுறுத்தலை நிறைவேற்றுவதற்காக அவர்கள் எங்களை அழைக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு நிகழ்ச்சி நடைபெறுவது மட்டுமே என் நோக்கம் அல்ல. மாணவர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் அதில் விருப்பம் இருக்க வேண்டும். அந்த விருப்பத்திலிருந்து தொடங்கும் பயிற்சிக்காகவே ஆர்வமுள்ள கல்லூரிகளை நேரடியாக அணுகி வருகிறேன்.

அத்தகைய முயற்சியில்தான் அண்மையில் ஒரு கல்லூரியைத் தொடர்புகொண்டேன்.

நான் எதிர்பார்த்த சந்திப்பு

அந்தக் கல்லூரியின் மாணவர் தொடர்புப் பொறுப்பாளரைச் சந்திக்க இரண்டு, மூன்று வாரங்களாகப் பலமுறை தொலைபேசியில் முயன்றேன். இறுதியில் அவர் வரச் சொன்னார். ஆழ்வார்பேட்டையிலிருந்து மதிய உணவையும் சரியாகச் சாப்பிடாமல், கடும் வெயிலில் பேருந்தில் நின்றபடி நீண்ட நேரம் பயணித்து அங்கு சென்றேன். அப்போது பிற்பகல் இரண்டு மணி.

பயணத்தின்போது என் மனத்தில் ஒரு காட்சி உருவாகியிருந்தது. நான் வந்திருப்பதை அறிந்ததும் அவர் என்னை அழைத்து அமர வைப்பார். மாணவர்களின் நிலை பற்றிப் பேசுவார். நான் செய்ய விரும்பும் அமைதிக்கான வாழ்வியல் பயிற்சியைப் பற்றி கேட்பார். இருவரும் சேர்ந்து கல்லூரிக்குப் பொருத்தமான ஒரு நிகழ்ச்சியை வடிவமைப்போம் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் சந்திப்பு அப்படி அமையவில்லை. அவர் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து நடைபாதையிலேயே என்ன விஷயம் என்று கேட்டார். பயணக் களைப்பால், “ஓரிடத்தில் அமர்ந்து பேசலாமா?” என்று நான் கேட்டேன். அதன் பிறகு ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்தேன். காந்தியச் சிந்தனைகள் குறித்த கருத்துப் பட்டறையையோ, மாணவர்கள் தங்கள் வாழ்வில் அமைதி குறையும் இடங்களைத் தாங்களே ஆராயும் நிகழ்வையோ நடத்தலாம் என்று விளக்கத் தொடங்கினேன்.

அவர் ஒரு பேராசிரியரின் தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்து அவரைத் தொடர்புகொள்ளச் சொன்னார். அன்றே அவரைச் சந்திக்க முடியுமா என்று கேட்டபோது, கல்லூரி நேரம் முடிந்துவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். இதை முன்பே அறிந்திருந்தால் என் பயணத்தை அதற்கேற்ப திட்டமிட்டிருக்கலாம் என்று சொன்னேன். அதற்கு மேல் உரையாடல் தொடரவில்லை.

வெளியே வந்து, பாதுகாப்புப் பணியாளர் அமரும் இடத்தில் காலியாக இருந்த நாற்காலியில் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்தேன். கையில் தண்ணீரும் இல்லை. கொடுக்கப்பட்ட எண்ணில் பேராசிரியரை அழைத்தேன். அவர் ஒரு கூட்டத்தில் இருப்பதாகவும், என்ன காரணத்திற்காக வந்தேன் என்பதை வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்புமாறும் கூறினார். கூட்டம் முடியும் வரை காத்திருந்து அவரைச் சந்திக்க நான் தயாராக இருந்தேன். ஆனால் அதைப் பேசுவதற்குள் தொலைபேசி உரையாடல் முடிந்துவிட்டது.

வேறு வழியின்றிப் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்தேன். நான் செல்ல வேண்டிய வழியில் ஒரு குளிர்சாதனப் பேருந்து வந்து நின்றது. அதில் ஏறி அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டேன். உடல் ஓய்வெடுத்தது. மனமோ அன்று நடந்ததை ஆராயத் தொடங்கியது.

எனக்குள் எழுந்த முதல் கேள்வி

“நான் என்ன முயற்சி செய்தேன்? அவர்கள் என்னை ஏன் வரவேற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தேன்?”

அந்தக் கல்லூரி எங்களை அழைக்கவில்லை. மாணவர்களுக்காக இந்தப் பயிற்சி வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்கவில்லை. எங்கள் நோக்கம் நல்லது என்பதால், அது அவர்களுக்கும் இப்போது தேவை என்று நான் கருதிவிட்டேனா?

ஒரு தேவையை உணராத இடத்தில் அதைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்வது, ஏற முடியாத மலையில் ஏற முயல்வதுபோல் எனக்குத் தோன்றியது. யாரிடமும் ஆர்வத்தைத் திணிக்க முடியாது. உரையாடலைத் தொடங்க வேண்டுமென்றால், அவர்கள் எதை முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதை முதலில் கேட்க வேண்டும். என் எதிர்பார்ப்புக்கும் அவர்களுடைய நடைமுறைக்கும் இடையே இருந்த வேறுபாட்டை அந்தச் சந்திப்பு எனக்குக் காட்டியது.

அந்த வேறுபாட்டைப் பார்த்தவுடன், அந்தப் பெண்மணியைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வரவும் கூடாது என்பதும் எனக்குப் புரிந்தது. கல்லூரி அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட பணிக்காக நியமித்திருக்கிறது. அவரது பொறுப்புகளோ, அன்று அவர் சந்தித்த அழுத்தங்களோ எனக்குத் தெரியாது. என்னுடன் நடந்த ஒரு குறுகிய சந்திப்பை வைத்து, அவரிடம் பரிவு இல்லை, சுய விழிப்புணர்வு இல்லை, சுகானுபவ வாழ்வியல் இல்லை என்று சொல்ல எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. அங்கு படிக்கும் இளைஞர்களைப் பற்றியும் அவ்வாறு சொல்ல முடியாது.

ஒருவேளை மேலிருந்து ஒரு சுற்றறிக்கை வந்து இந்தப் பயிற்சியை ஏற்பாடு செய்யுமாறு கூறியிருந்தால், அதே மனிதர்களின் அணுகுமுறை வேறுபட்டிருக்கலாம். அப்போது அது அவர்களுடைய அதிகாரப்பூர்வப் பணியாக இருந்திருக்கும். நான் கண்டது ஒருவருடைய முழு வாழ்க்கையை அல்ல; ஒரு நிறுவனத்தின் செயல்முறையையும், அதற்குள் இடம் பெற முயன்ற என் விருப்பத்தையும் மட்டுமே.

அப்படியானால் ஒதுங்கிச் சென்றுவிடலாமா?

இந்தக் கேள்விக்கு என்னால் உடனே ஆம் என்று சொல்ல முடியவில்லை. அந்தக் கல்லூரியில் படிப்பவர்கள் நம்முடைய இளைஞர்கள். என் பிள்ளைகளும் உறவினர்களின் பிள்ளைகளும் சுயமாகச் சிந்திக்க வேண்டும், சுய மரியாதையுடன் வாழ வேண்டும், தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே நெறிப்படுத்த வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அதையே மற்ற இளைஞர்களுக்கும் விரும்புகிறேன்.

கல்லூரிகள் மாணவர்களுக்கு ஒரு துறையின் அறிவையும் தொழில் திறனையும் அளிக்கின்றன. பட்டம் பெற்று வேலை பெறுவதற்குத் தயாராவது அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் முக்கியமானது. அதோடு, தங்களை அறிந்துகொள்வதற்கும் இடம் கிடைக்க வேண்டாமா?

“நான் ஏன் இவ்வாறு சிந்திக்கிறேன்? எனது கோபம் எங்கிருந்து வருகிறது? நான் மற்றவரைப் பேச விடுகிறேனா? என் முடிவு பிறரை எப்படிப் பாதிக்கிறது? நான் கற்ற அறிவைச் சமூகத்தின் நலனுக்கு எப்படிப் பயன்படுத்தலாம்?” என்று மாணவர்கள் தங்களைத் தாங்களே கேட்கும் வாய்ப்பு கல்வியில் இருக்க வேண்டும்.

சுய ஒழுக்கம் என்பது வெளியிலிருந்து வரும் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவது மட்டுமல்ல. யாரும் கண்காணிக்காதபோதும் தன் செயலைக் கவனித்து, தேவையான மாற்றத்தைத் தானே தேர்ந்தெடுக்கும் திறன் அது. அந்தத் திறனை வளர்க்கச் சுய ஆய்வும், சுய விழிப்புணர்வும், அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பும் தேவை.

இது மாணவர்களுக்கான கேள்வி மட்டும் அல்ல. ஆசிரியர்களும் நிர்வாகிகளும் எங்களைப் போன்ற சமூகப் பணியாளர்களும் இதில் அடங்குகிறோம். மாணவர்களிடம் கேட்கும் கேள்விகளை நம்மிடமும் கேட்க வேண்டும். நாம் உண்மையாகக் கேட்கிறோமா? நமது நடைமுறையை ஆராயத் தயாராக இருக்கிறோமா?

கல்விக்கும் சமூகத்திற்கும் உள்ள உறவு

ஒரு கல்வி நிறுவனம் தேர்வுக்கும் வேலைக்கும் மட்டும் மாணவர்களைத் தயார்படுத்தினால், அவர்கள் கற்ற அறிவுக்கும் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் வாழ்வுக்கும் இடையே தூரம் உருவாகலாம். அந்தத் தூரத்தைக் குறைக்க மாணவர்கள் தங்கள் பாடங்களைச் சமூகப் பிரச்சினைகளுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

சுற்றுச்சூழல் பற்றிக் கற்ற மாணவர்கள் தங்கள் பகுதியில் உள்ள நீர் நிலையை ஆராயலாம். தொழில்நுட்பம் கற்றவர்கள் பொதுமக்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒரு நடைமுறைச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு தேடலாம். மொழி கற்றவர்கள் கேட்கப்படாதவர்களின் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்யலாம். இவ்வாறு கல்வி வாழ்க்கையோடு தொடர்புகொள்ளும்போது, மாணவர்களின் அறிவும் அவர்களின் பரிவும் ஒன்றாக வளர வாய்ப்புள்ளது.

சமத்துவம், நீதி, அன்பு, அமைதி ஆகியவற்றை ஒரு பாடத்தில் குறிப்பிடுவது மட்டும் போதாது. அவற்றை உரையாடலில், உறவுகளில், முடிவெடுக்கும் முறையில் பயிற்சி செய்ய இடம் வேண்டும். மாணவர்கள் கேள்வி கேட்கவும், தவறை ஒப்புக்கொள்ளவும், பிறரைக் கேட்கவும், தாங்களே ஒரு ஆக்கபூர்வமான செயலைத் தொடங்கவும் வாய்ப்பு பெற வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், இத்தகைய மாற்றத்தை ஒரு கல்லூரிக்கு வெளியிலிருந்து நான் கொண்டு சென்று அளித்துவிட முடியாது. அங்குள்ள ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் தங்கள் தேவையைத் தாங்களே சொல்ல வேண்டும். அவர்களுடைய ஆர்வத்துடன் எங்கள் அனுபவம் இணையும்போதுதான் பயிற்சி உயிர் பெறும்.

வலி தெளிவாக மாறிய தருணம்

பேருந்தில் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தபோது, அன்று எனக்கு ஏற்பட்ட வலியை மறைக்க முயலவில்லை. நீண்ட பயணம் செய்தேன்; எதிர்பார்த்த உரையாடல் கிடைக்கவில்லை; களைப்பும் ஏமாற்றமும் இருந்தன. அந்த உணர்வுகள் உண்மையானவை.

ஆனால் அந்த வலிக்குக் காரணம் அந்தப் பெண்மணிதான் என்று முடிவு செய்யவும் விரும்பவில்லை. “எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடந்தது?” என்று சுய இரக்கத்தில் மூழ்கவும் விரும்பவில்லை. நடந்ததை நடந்தபடியே ஏற்றுக்கொண்டு, அது என்னைக் கற்றுக்கொள்ள அழைக்கிறது என்று பார்த்தேன்.

அப்போது வலி மெதுவாகத் தெளிவாக மாறியது. பிறருடைய விருப்பத்தை அறியாமல் நான் உருவாக்கிய எதிர்பார்ப்பைக் கண்டேன். ஒரு நிறுவனத்தின் நடைமுறைக்குள் பணிபுரியும் மனிதரைப் பற்றி நான் அவசரமாகத் தீர்ப்பளிக்கக் கூடாது என்பதைக் கண்டேன். அதே நேரத்தில், இளைஞர்கள் சுயமாகச் சிந்திக்க வேண்டும் என்ற என் அக்கறையையும் தெளிவாக உணர்ந்தேன்.

அந்தத் தெளிவு எனக்கு வலுவானது. இனி ஒரு கல்வி நிறுவனத்தை அணுகும்போது, “நாங்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்த விரும்புகிறோம்” என்று தொடங்குவதோடு நிற்காமல், “உங்கள் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கேள்விகள் என்ன? அவர்களுக்காக நீங்கள் எதை ஆராய விரும்புகிறீர்கள்?” என்றும் கேட்க வேண்டும் என்று உணர்ந்தேன்.

சுருதி சொல்லித் தந்த வழி

அதிகாலையில் சுருதிப் பெட்டியுடன் பாடும்போது, முதலில் என் குரலுக்கு ஏற்ற சுருதியைக் கேட்கிறேன். அதைக் கேட்காமல் என் குரலை வலுக்கட்டாயமாக ஓர் இடத்தில் நிறுத்தினால், இசை உருவாகாது. சுருதியையும் என் குரலையும் கவனித்த பிறகே அவை ஒன்றோடு ஒன்று இசைகின்றன.

மனிதர்களுடன் பணிபுரிவதும் இதுபோலத்தான் இருக்கலாம். அவர்களுடைய நிலையை அறியாமல் என் எண்ணத்தை முன்வைத்தால் உரையாடல் தொடங்காமல் போகலாம். முதலில் கேட்க வேண்டும். பிறகு இருவருக்கும் பொருந்தும் தொடக்கத்தைக் கண்டறிய வேண்டும்.

அந்தக் கல்லூரிப் பயணத்தில் நான் திட்டமிட்ட மாணவர் நிகழ்ச்சி நடைபெறவில்லை. ஆனால் ஒரு பயிற்சி எனக்குள் நடந்தது. எதிர்பார்ப்பை ஆராய்ந்தேன். ஏற்பட்ட வலியை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டேன். பிறரைப் பற்றிய தீர்ப்பாக மாற்றாமல், என் அணுகுமுறையைத் திருத்திக்கொள்ளும் வலுவாக மாற்றினேன்.

எனக்குச் சுகானுபவ வாழ்வியல் என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வதல்ல. இனிமையாக அமையாத அனுபவத்திலும் என்னை நான் கவனித்து, அதிலிருந்து தெளிவைப் பெற்று, மீண்டும் மனிதர்களை அணுகும் திறனை வளர்த்துக்கொள்வது. அதிகாலையில் இசையோடு என் குரல் இணைவதைப் போல, சமூகப் பணியிலும் மற்றவர்களின் வாழ்வைக் கேட்டு, அவர்களோடு இசைந்து செயல்பட முயல்வது.

அந்த முயற்சியே எனக்கு ஆனந்தம். அதுவே என் அமைதிக்கான பயணத்தையும் தொடரச் செய்கிறது.