கவனிப்பதைக் கற்றுக் கொள்வதே அடிப்படைக் கல்வி!

அன்சால்டோ அகாடமி பள்ளியில் அமைதிக்கல்வி வகுப்பின் ஓர் அனுபவம்

சூ. குழந்தைசாமி
9 அக்டோபர் 2026

சென்னை தாழம்பூரில் உள்ள அன்சால்டோ அகாடமி பள்ளியில், ஆறாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரையிலான 60 மாணவர்களுடன் அமைதிக்கல்வியின் இரண்டாவது வகுப்பை நடத்தினேன். இரண்டு ஆசிரியைகளும் உடனிருந்தனர். காலை 10 மணி முதல் 11.15 மணி வரை வகுப்பு நடைபெற்றது.

முதல் வகுப்பில் கற்றுக்கொடுத்த அமைதிக்கான ஆறு விதிகள் மாணவர்களுக்கு நினைவில் இருக்கின்றனவா என்று கேட்டேன். தொடக்கத்தில் யாருக்கும் சொல்ல வரவில்லை. பின்னர் மெல்ல மெல்ல நினைவுகூரத் தொடங்கினர்.

அப்போது ஒரு மாணவர் வாயில் எதையோ சுவைத்துக்கொண்டிருந்தார். அது சூயிங் கம் என்று முதலில் நினைத்தேன். பின்னர் அது சாக்லேட் என்று தெரிந்ததும், சாக்லேட் சாப்பிடுவது சரியா, தவறா என்று விவாதத்தைத் தொடங்கினேன்.

சாக்லேட் சாப்பிட்டால் பல் சொத்தையாகும் என்று பெரியவர்கள் சொல்வதாக மாணவர்கள் கூறினர். சாக்லேட் சாப்பிடும்போது மகிழ்ச்சி கிடைப்பதையும், சில சூழல்களில் உடனடியாகச் சர்க்கரை கிடைப்பதன் மருத்துவப் பயனையும் எடுத்துக்காட்டினேன். சாக்லேட் சாப்பிடலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க வேண்டியவர் யார்? என்று கேட்டேன்.

“நான்தான், சார்!” என்று மாணவர்கள் பதிலளித்தனர்.

“அப்படியானால், முதலில் நீங்கள் யாரைக் கவனிக்க வேண்டும்?”

“எங்களையே கவனிக்க வேண்டும், சார்!”

அடுத்து நடந்த உரையாடல் எனக்கு முக்கியமானதாக இருந்தது. மாணவர்கள் ஆசிரியரையும் பாடப்புத்தகத்தையும் பாடத்தையும் தேர்வு மதிப்பெண்களையும் கவனிக்கிறார்கள். ஆனால் தங்களைத் தாங்களே கவனிப்பதில்லை என்பதை அவர்களே ஒப்புக்கொண்டனர்.

தன்னைத் தானே கவனிக்கத் தொடங்கும்போது தனது மதிப்பைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். தன்னை மதிக்கத் தொடங்கும்போது மற்றவர்களின் மதிப்பையும் உணர முடியும். அங்கிருந்து நல்ல உறவுகள் மலரத் தொடங்கும் என்பதை விளக்கினேன்.

பின்னர் ஆறு அமைதி விதிகளையும் வரிசையாகச் சொல்லுமாறு ஊக்குவித்தேன். அவற்றைச் சரியாகச் சொல்பவர்களுக்குப் பரிசாகப் புத்தகக்குறிகளை வழங்கத் தொடங்கினேன்.

அப்போதுதான் வகுப்பறையில் ஒரு புதிய காட்சி உருவானது.

ஒரு மாணவர் ஆறு விதிகளையும் சொல்லத் தொடங்கினார். அவர் தவறும்போது நான் உதவித் திருத்தினேன். மற்ற மாணவர்கள் அவரைக் கூர்ந்து கவனித்திருந்தால், அவர்களாலும் எளிதாகக் கற்றுக்கொண்டிருக்க முடியும். ஆனால் பலர் தாங்களாகவே தனியே தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர். தங்களுடைய முறை வரும்போது சிறப்பாகச் சொல்லிப் பரிசைப் பெறுவதில் அவர்கள் கவனம் செலுத்தினர்.

அவர்கள் திறமையைக் காட்ட முயன்றார்கள். ஆனால், அந்த முயற்சியில் வகுப்பின் ஒட்டுமொத்தக் கற்றல் அனுபவத்திலிருந்து தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

தனது வெற்றியை மட்டுமே நோக்காமல், அனைவரும் கற்றுக்கொள்வதில்தான் வகுப்பின் உண்மையான வெற்றி இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் இன்னும் உணரவில்லை.

ஒருவர் சொல்லும்போது மற்றவர்கள் கவனித்தால், அனைவரும் சேர்ந்து கற்றுக்கொள்ளலாம். இதற்குத் தேவையானது புதிய பாடமோ கூடுதல் விதியோ அல்ல. வகுப்பறையில் நிகழ்வதை முழுமையாகக் கவனிக்கும் கலை.

அந்தக் கலையை அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொள்வதற்கு மாணவர்களுக்கு நேரமும் இடமும் பொறுமையும் வழங்குவது ஆசிரியரின் முக்கியமான பங்களிப்பல்லவா?

தன்னைக் கவனிப்பதில் குற்ற உணர்வு தேவையில்லை

அடுத்து இரண்டு பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு மாணவியை அதைப் படிக்கச் சொன்னேன். மற்ற மாணவர்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கதை முடிந்ததும் இரண்டு கேள்விகளைக் கேட்டேன்.

முதலாவது: “கதை முழுமையாகச் சொல்லப்பட்டபோது அதைக் கவனிக்காமல் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள் யார்?”

ஐந்து மாணவர்கள் கைகளை உயர்த்தினர்.

இரண்டாவது: “பரிசாகக் கொடுக்கப்பட்ட புத்தகக்குறியின் மீது கவனம் சென்றவர்கள் யார்?”

ஆறு மாணவர்கள் கைகளை உயர்த்தினர்.

அவர்கள் தாங்கள் செய்ததை மறைக்கவில்லை. குற்ற உணர்வோ தயக்கமோ இல்லாமல் உண்மையாகப் பதிலளித்தார்கள். அவர்களை நான் மனதாரப் பாராட்டினேன்.

அந்தக் கணத்தில் எனக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மை புரிந்தது.

தன்னைக் கவனிப்பது என்பது தன்னைக் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பிடுவது அல்ல; தான் என்ன செய்கிறோம் என்பதை உள்ளதை உள்ளபடி அறிந்துகொள்வது.

தாங்கள் கவனிக்கத் தவறியதையும், எது தங்கள் கவனத்தை ஈர்த்தது என்பதையும் மாணவர்களால் உணர்ந்து ஒப்புக்கொள்ள முடிந்தது. இதுவே சுயகவனிப்பின் தொடக்கம்.

கதையைச் சொல்வதற்கும் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு

கதையைப் படித்துக் காட்டியபோது மாணவர்களின் கவனம் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. கதை வாசிக்கப்பட்ட விதமும் அதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம் என்று எண்ணினேன்.

கதையைத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, அதனைச் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் நடிப்புடனும் சுவாரஸ்யமாகவும் எடுத்துரைத்தேன்.

இந்த முறை மாணவர்கள் அனைவரும் ஆர்வத்துடன் கவனித்தனர். கதையின் மையக்கருத்தையும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

அப்போது எனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது:

மாணவர்கள் கவனிக்க முடியாதவர்களா? அல்லது அவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் முறையை நாம் கண்டறிய வேண்டுமா?

கவனிப்பு என்பது வெறுமனே அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பதல்ல. ஆர்வத்துடன் ஒன்றில் ஈடுபடுவது, அதன் முழுமையைப் புரிந்துகொள்வது, தனக்குள் எழும் எண்ணங்களையும் கவனச் சிதறல்களையும் உணர்வது ஆகியவை அதில் அடங்குகின்றன.

மாணவர்களுக்குக் கவனம் செலுத்தக் கட்டளையிடுவதால் மட்டும் கவனம் மலராது. கவனிப்பதற்கான ஆர்வத்தையும் வாய்ப்பையும் ஆசிரியர் உருவாக்க வேண்டும்.

பரிசு அல்ல; பகிர்ந்த கற்றலே முக்கியம்

இறுதியில், புத்தகக்குறி போன்ற பரிசுகள் சுயகவனிப்பைத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, சில நேரங்களில் அதற்குத் தடையாகவும் அமையலாம் என்பதை உணர்ந்தேன்.

பரிசைப் பெறுவதில் மாணவர்கள் கவனம் செலுத்தியபோது, மற்றவர்கள் கற்றுக்கொள்வதைக் கவனிப்பதற்கான வாய்ப்பு பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.

கவனிப்பைக் கற்றுக்கொள்வதில் அனைவரும் சமமான சகப் பயணிகள். அதற்கு வெற்றியாளர்களும் தோல்வியாளர்களும் தேவையில்லை.

எனவே, புத்தகக்குறிகளைப் பரிசு பெறுவதற்கான போட்டியின் அடையாளமாக வைத்திருக்காமல், அனைவருக்கும் சமமாக வழங்கினேன். இவ்வாறு, பரிசை மையமாகக் கொண்டிருந்த கவனத்தை மீண்டும் வகுப்பின் பகிர்ந்த அனுபவத்திற்குக் கொண்டுவர முயன்றேன்.

இது ஒரு சிறிய மாற்றமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் கல்வியின் நோக்கத்தைப் பற்றிய ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.

மாணவர் தனியாகச் சிறப்பாகச் செயல்படுவதுதான் கல்வியின் வெற்றியா? அல்லது தன்னையும் மற்றவர்களையும் கவனித்து, அனைவருடனும் இணைந்து வளர்வதுதான் கல்வியின் வெற்றியா?

எனது பார்வையில், இரண்டாவது அணுகுமுறையே அமைதிக்கல்வியின் அடித்தளம்.

ஆசிரியருக்கான ஓர் அழைப்பு

மாணவர்கள் தங்களைக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மற்றவர்கள் பேசும்போது கவனிக்க வேண்டும். தங்களுடைய எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், செயல்கள், கவனச் சிதறல்கள் ஆகியவற்றைத் தீர்ப்பிடாமல் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் கட்டளைகளால் உருவாகும் பண்புகள் அல்ல. அவற்றை அனுபவிக்கவும் ஆராயவும் பயிற்சி செய்யவும் ஏற்ற சூழல் தேவை.

அந்தச் சூழலை உருவாக்குவதற்கு ஆசிரியர் மாணவர்களைவிட அதிகம் பேச வேண்டியதில்லை. மாறாக, மாணவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் பொறுமையும், அவர்களுடைய ஆர்வத்தைத் தூண்டும் படைப்பாற்றலும், அவர்கள் தங்களைக் கண்டறிய இடமளிக்கும் மனப்பான்மையும் தேவை.

தன்னைத் தானே கவனிக்கத் தொடங்கும் மாணவர் தனது உணர்வுகளையும் செயல்களையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார். அங்கிருந்து சுயமதிப்பு வளர்கிறது; பிறரின் மதிப்பை உணரும் பண்பு வளர்கிறது; உறவுகளில் புரிதலும் மரியாதையும் மலர்கின்றன.

கவனிப்பது ஒரு திறன் மட்டுமல்ல; அது தன்னையும் பிறரையும் புரிந்துகொள்வதற்கான வாழ்க்கைக் கலை.

இந்தக் கலையை மாணவர்கள் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொள்வதற்கான நேரத்தையும் இடத்தையும் பொறுமையையும் வழங்குவதே ஆசிரியரின் அடிப்படையான பங்களிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

அமைதிக்கல்வி தொடங்குவது அங்குதான்.

— சூ. குழந்தைசாமி
காந்தி அமைதி அறக்கட்டளை, சென்னை

வரலாறன் கண்டுபிடித்த வரலாறு!

ஒரு சுவையான கற்பனைக் கதை

ஒரு பள்ளியில் வரலாறன் என்ற மாணவன் ஆறாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு வரலாற்றுப் பாடம் என்றாலே பிடிக்காது. காரணம், அந்தப் பாடத்தில் நிறைய விஷயங்களை மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அவனுக்கோ மனப்பாடம் செய்யும் திறன் போதவில்லை. அதனால் வரலாற்றுப் பாடத்தைப் பார்த்தாலே அவனுக்குப் பயம் வந்துவிடும்.

ஒருநாள் ஆசிரியர் சில பகுதிகளைப் படித்து மனப்பாடம் செய்து, வீட்டுப்பாடமாக எழுதிவரச் சொல்லியிருந்தார்.

வரலாறன் ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து புத்தகத்தைத் திறந்தான்.

“இந்தியாவுக்கு 1947-ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் கிடைத்தது” என்ற வரியை எட்டு, பத்து முறை படித்தான். ஆனால் அது அவன் மண்டையில் ஏறவில்லை.

அவனுக்குச் சலிப்பாக இருந்தது. அப்போது அங்கே ஒரு நாய் வந்தது.

உடனே வரலாறனுக்கு ஒரு குறும்புத்தனம் தோன்றியது. ஒரு கல்லை எடுத்து ரகசியமாக வைத்துக்கொண்டு, அந்த நாயை மெல்ல மெல்ல அருகில் வரவழைத்தான். நாய் அருகில் வந்ததும், அதன் மீது ஓங்கி ஒரு கல்லை எறிந்தான்.

“லொள்! லொள்!” என்று கத்தியபடி, உடலை வளைத்து வாலை அடக்கிக்கொண்டு அந்த நாய் ஓடியது.

அதைப் பார்த்த வரலாறன் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். சிரித்து முடித்துவிட்டு மீண்டும் புத்தகத்தை எடுத்துப் படித்தான்.

என்ன ஆச்சரியம்!

“இந்தியாவுக்கு 1947-ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் கிடைத்தது” என்ற வரி இப்போது அவனுக்கு மனப்பாடமாகிவிட்டது!

அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அடுத்த வரி:

“சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக ஜவஹர்லால் நேரு அவர்கள் பொறுப்பேற்றார்.”

இந்த வரியை எவ்வளவு படித்தும் அவனால் மனப்பாடம் செய்ய முடியவில்லை.

அப்போது இன்னொரு நாய் வந்தது.

இந்த முறை மீண்டும் ஒரு கல்லை எறிந்தான். நாய் “லொள்! லொள்!” என்று கத்திக்கொண்டு ஓடியது. அதைப் பார்த்து வரலாறன் மீண்டும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்.

பின்னர் புத்தகத்தை எடுத்துப் படித்தான்.

அடடா! இரண்டாவது வரியும் அவனுக்கு மனப்பாடமாகிவிட்டது!

இப்போது வரலாறனுக்கு ஒரு ரகசியம் புரிந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.

“நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போதுதான் என்னால் மனப்பாடம் செய்ய முடிகிறது! இன்னும் எட்டு வரிகள் இருக்கின்றன. அப்படியானால், இன்னும் எட்டு நாய்களைத் தேட வேண்டுமே!” என்று நினைத்தான்.

அந்த நேரத்தில் அங்கே சாந்தன் என்ற மாணவன் வந்தான்.

சாந்தன் அமைதியான இயல்புடையவன். அமைதிக்கான ஆறு விதிகளையும் முறையாகப் பயிற்சி செய்து, வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்பவன்.

வரலாறன் நாய்களைக் கல்லால் அடிப்பதைப் பார்த்த சாந்தன் அவனிடம் கேட்டான்:

“வரலாறா, இப்படிச் செய்வது சரியா? நாயைக் கல்லால் அடித்து உன்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்திக்கொண்டு படிப்பது தவறல்லவா? இதில் ஏதாவது ரகசியம் இருக்கிறதா என்று கண்டுபிடித்தாயா?”

வரலாறன் சிறிது யோசித்துவிட்டு, “ஆமாம்! நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போதுதான் என்னால் மனப்பாடம் செய்ய முடிகிறது!” என்றான்.

சாந்தன் உடனே சொன்னான்:

“அப்படியானால், நாயைக் கல்லால் அடிப்பதை விட்டுவிடு. நாய் ஏன் திருப்பி உன் மீது கல்லை எறியவில்லை என்பதைக் கண்டுபிடிப்போம்!”

வரலாறனுக்கும் அந்த யோசனை பிடித்திருந்தது.

உடனே ஒரு நோட்டையும் பேனாவையும் எடுத்துக்கொண்டான். நாயின் பின்னால் சென்றான். அந்த நாய் என்னென்ன செய்கிறது, எப்படி நடக்கிறது, அதன் பழக்கங்கள் என்னென்ன என்பதை உன்னிப்பாகக் கவனித்து எழுதத் தொடங்கினான்.

அந்த நாயிடம் இவ்வளவு வினோதமான பழக்கங்கள் இருக்கின்றன என்பது அதுவரை அவனுக்குத் தெரியவில்லை!

அவன் தொடர்ந்து கவனித்து எழுதியதில் நான்கு பக்கங்கள் நிறைந்துவிட்டன.

அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றான்.

ஆசிரியர் மாணவர்களின் வீட்டுப்பாட நோட்டுகளை வாங்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். வரலாறனின் நோட்டைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கோபம் வந்தது.

“என்னடா வரலாறா! வரலாற்றுப் பாடத்தை வீட்டுப்பாடமாக எழுதிவரச் சொன்னால், ஒரு நாயின் லீலைகளை நான்கு பக்கங்கள் எழுதியிருக்கிறாயே! மடையா!” என்று திட்டினார்.

ஆனால், அவர் அந்த நான்கு பக்கங்களையும் தொடர்ந்து படிக்கத் தொடங்கினார்.

படிக்கப் படிக்க அவருக்குச் சுவாரஸ்யம் அதிகரித்தது. நாயின் ஒவ்வொரு செயலையும் வரலாறன் கூர்ந்து கவனித்து, விரிவாக எழுதியிருந்தான்.

ஆசிரியர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்:

“வரலாறா! இதையெல்லாம் நீயா எழுதினாய்?”

“ஆமாம், சார்!” என்றான் வரலாறன்.

ஆசிரியர் உடனே அந்த நான்கு பக்கங்களையும் தனது செல்போனில் படம் எடுத்து கல்வித்துறைக்கு அனுப்பிவைத்தார்.

கல்வித்துறையிலிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது:

“இந்தக் கட்டுரையை எழுதிய மாணவரின் புகைப்படத்தையும் அனுப்புங்கள்!”

வரலாறனின் புகைப்படமும் அனுப்பப்பட்டது.

இதைக் கேட்டதும் வரலாறன் பயந்துவிட்டான்.

“ஐயோ! என்ன நடக்கப்போகிறதோ?” என்று நினைத்தான்.

ஆனால் நடந்தது வேறு!

அடுத்த ஆண்டு தயாரிக்கப்படவிருந்த புதிய வரலாற்றுப் பாடநூலில், வரலாறன் எழுதிய அந்த நான்கு பக்கக் கட்டுரையை ஒரு பாடமாகச் சேர்க்க முடிவு செய்தார்கள்.

வரலாற்றுப் பாடத்தைப் பார்த்தாலே பயந்துகொண்டிருந்த ஒரு மாணவன், தனது கூர்ந்த கவனிப்பின் மூலம் ஒரு புதிய பாடத்தை உருவாக்கியிருந்தான்!

இதுதான் வரலாறன் கண்டுபிடித்த வரலாறு!

கதையிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?

கதையை முடித்ததும் மாணவர்களிடம், “இந்தக் கதையிலிருந்து என்ன தெரிந்துகொண்டீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.

மாணவர்கள் சிறப்பாகப் பதிலளித்தார்கள்.

“வரலாறு என்பது இதுவரை நடந்தவற்றைத் தெரிந்துகொள்வது. அதே நேரத்தில், இதுவரை நடக்காத ஒரு புதிய நிகழ்வு நடக்கும்போதும் அது வரலாற்றுச் சிறப்பைப் பெறுகிறது!” என்றார்கள்.

நான் அவர்களைப் பாராட்டிவிட்டு, ஒரு வேடிக்கையான எடுத்துக்காட்டைக் கூறினேன்.

“ஒரு பள்ளி மாணவனை நாய் கடித்துவிட்டது என்பது சாதாரணச் செய்தியாக இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு மாணவன் நாயைக் கடித்துவிட்டான் என்றால் அது சிறப்புச் செய்தியாகிவிடும்!” என்றேன்.

மாணவர்கள் சிரித்தார்கள்.

பின்னர் நான் அவர்களிடம் கேட்டேன்:

“இந்தியாவின் சுதந்திர வரலாறு உலக நாடுகளின் வரலாற்றிலும் ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது?”

மாணவர்கள் தங்கள் புரிதலைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

“பல நாடுகள் வன்முறைப் போராட்டங்களின் மூலம் விடுதலை பெற்றன. ஆனால், இந்தியாவில் மகாத்மா காந்தியின் தலைமையில் அகிம்சையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. வன்முறையின்றி விடுதலைக்காகப் போராட முடியும் என்பதை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டியதால், இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் தனிச்சிறப்பைப் பெற்றது!” என்றார்கள்.

அவர்களுடைய பதில்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்தேன்.

வரலாறன் மகிழ்ச்சியுடன் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினான். நாயைக் கவனித்தபோது அவனுக்குள் ஆர்வம் பிறந்தது. அந்த ஆர்வம் அவனைப் புதியவற்றைக் கண்டறியத் தூண்டியது.

இந்தக் கதை மாணவர்களுக்கு உணர்த்திய முக்கியமான செய்தி இதுதான்:

நம்மைக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், நம்முடைய ஆர்வத்தை அறியலாம். ஆர்வத்துடன் கவனிக்கத் தொடங்கினால், புதியவற்றைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். புதியவற்றைக் கண்டறியும்போது, நம்மாலும் வரலாறு படைக்க முடியும்!

— சூ. குழந்தைசாமி
காந்தி அமைதி அறக்கட்டளை, சென்னை