சிறுகதை : அம்மாவின் கை | Gandhi Peace Foundation | Madras

சிறுகதை

 

அம்மாவின் கை

 

அரவிந்தன் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு ஆறு வயதாக இருக்கும்போதே அம்மாவும் அப்பாவும் இறந்துவிட்டார்கள்.

அதற்குப் பிறகு அவனுக்கு எல்லாமே பாட்டிதான்.

 

ஒரு சின்ன மண் குடிசை.

கண்பார்வை மங்கிப்போன வயதான பாட்டி.

அவளுடைய மடிதான் அரவிந்தனுக்குக் கிடைத்த உலகம்.

பாட்டிக்கு அவன் செல்லப்பிள்ளை.

ஆனா பள்ளியில்—

அவன் ஆசிரியைக்குச் செல்லப்பிள்ளை இல்லை!

 

ஐந்தாம் வகுப்பு ஆசிரியை ரொம்பக் கண்டிப்பானவர்.

பாடம் படிக்காமல் வந்தால் கையில் கம்பு வந்துவிடும்.

“அரவிந்தா! இதைக்கூட படிக்கலையா?”

அவன் அமைதியாக நிற்பான்.

“மண்டு!”

அமைதி.

“மக்கு!”

அப்போதும் அமைதி.

“கையை நீட்டு!”

கையை நீட்டுவான்.

கம்பு விழும்.

மற்ற பிள்ளைகள் அடிவாங்கினால் அழுவார்கள்.

சிலர் கையை உதறுவார்கள்.

சிலர் முகத்தைச் சுளிப்பார்கள்.

சிலர் ஆசிரியையைப் பார்த்துப் பயந்து ஒதுங்குவார்கள்.

 

ஆனா அரவிந்தன் மட்டும்—

அடிவாங்கிய பிறகும் ஆசிரியையின் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டு புன்னகைப்பான்.

அதுதான் ஆசிரியைக்குப் புரியவில்லை.

“என்னடா இவன்? அடிச்சாலும் சிரிக்கிறான்!”

அரவிந்தனுக்கு இன்னொரு பழக்கமும் இருந்தது.

 

ஆசிரியை வகுப்பறையில் எங்கு சென்றாலும், அவன் எப்படியாவது அவர் அருகில் வந்து நின்றுகொள்வான்.

ஒருநாள் ஆசிரியைக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

“டேய் அரவிந்தா! எத்தனை தடவை உன்னை அடிக்கிறது? படிக்கவே மாட்டேங்கிறே. வெக்கமே இல்லாம என் பக்கத்திலேயே வந்து வந்து நிக்கிறே!”

அரவிந்தன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவருடைய முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“போடா! உன்னைப் பார்த்தாலே வெறுப்பா இருக்கு. போய் முதல்ல நல்லா படிச்சு மார்க் வாங்குற வேலையைப் பார்!”

 

ஆசிரியை கம்பை ஓங்கினார்.

அரவிந்தன் நகரவில்லை.

அந்தக் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதில் பயம் இல்லை.

கோபம் இல்லை.

ஏதோ ஒன்று இருந்தது.

அது என்னவென்று ஆசிரியைக்குத்தான் புரியவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் ஆசிரியை வகுப்பறையை விட்டு வெளியே சென்றார்.

 

அரவிந்தன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

மேசையின் மேல் இருந்த கம்பை எடுத்தான்.

வகுப்பறையில் யாருக்கும் தெரியாத ஓர் இடத்தில் அதை ஒளித்து வைத்துவிட்டான்.

 

ஆசிரியை திரும்பி வந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் கம்பைத் தேடினார்.

காணவில்லை.

“கம்பு எங்கே?”

வகுப்பு அமைதியானது.

ஆசிரியையின் பார்வை அரவிந்தன் மீது விழுந்தது.

“அரவிந்தா!”

அவன் எழுந்தான்.

“நீதானே எடுத்தே?”

பதில் இல்லை.

அவன் முகத்தில் அந்தப் பழைய புன்னகை.

ஆசிரியைக்கு உறுதியாகிவிட்டது.

“உனக்கு அவ்வளவு தைரியமா?”

கம்பு இல்லாததால் கையாலேயே அவன் கன்னத்தில் இரண்டு அடி கொடுத்தார்.

ஆனால்—

அரவிந்தன் அழவில்லை.

மாறாக அவன் முகம் மலர்ந்தது.

அவன் சிரித்தான்!

ஆசிரியை திகைத்துப் போனார்.

அடித்த தன் கையைப் பார்த்தார்.

அரவிந்தனைப் பார்த்தார்.

‘இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று?’

அந்தக் கேள்வி அன்று முழுவதும் அவரை விடவில்லை.

 

இரவு.

ஆசிரியையால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை.

‘அடித்தால் அழாமல் சிரிக்கிறான்.’

‘திட்டினால் கோபப்படாமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.’

‘நான் எங்கே சென்றாலும் என் பின்னாலேயே வந்து நிற்கிறான்.’

‘கம்பை வேறு ஒளித்து வைக்கிறான்.’

‘கையால் அடித்தால் இன்னும் மகிழ்ச்சியாகச் சிரிக்கிறான்.’

ஏதாவது மனநலப் பிரச்சினையா?

குழந்தைக்கு ஏதாவது உதவி தேவையா?

தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்.

அரவிந்தனின் வீட்டைத் தேடிக்கொண்டு சென்றார்.

 

ஊரின் ஓரத்தில் ஒரு சின்ன மண் குடிசை.

வாசலருகே வந்தபோது உள்ளிருந்து அரவிந்தனின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.

ஆசிரியை நின்றார்.

ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தார்.

 

மங்கலான விளக்கு வெளிச்சம்.

பழைய பாயில் அவனுடைய பாட்டி அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளுக்குக் கண்பார்வை இல்லை.

அவளுடைய மடியில் தலைவைத்துப் படுத்திருந்தான் அரவிந்தன்.

பள்ளியில் நடந்ததைச் சொல்லிச் சொல்லிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

“பாட்டி! இன்னிக்கு என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா?”

“என்னப்பா?”

“டீச்சர் கம்பைக் காணாம தேடிக்கிட்டே இருந்தாங்க!”

“கம்பு எங்கே போச்சு?”

அரவிந்தன் சிரித்தான்.

“நான்தான் எடுத்து ஒளிச்சு வச்சேன்!”

பாட்டியின் முகம் மாறியது.

“ஏம்பா அப்படிச் செஞ்சே?”

அரவிந்தன் அமைதியானான்.

“அது தப்பு இல்லையா? உன்னை நல்லா படிக்க வைக்கணும்னுதானே டீச்சர் கண்டிக்கிறாங்க? கம்பை எதுக்கு ஒளிச்சு வச்சே?”

சிறிது நேரம் அரவிந்தன் பேசவில்லை.

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்:

“கம்பால அடிச்சா… கம்புதானே பாட்டி என் மேல படும்?”

“ஆமாம். அதுக்கென்ன?”

“கம்பை ஒளிச்சு வச்சிட்டா…”

அவன் குரல் தழுதழுத்தது.

“டீச்சர் அவங்க கையால என்னை அடிப்பாங்கல்ல?”

ஜன்னலுக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஆசிரியையின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது.

 

பாட்டிக்கும் புரியவில்லை.

“அதுக்காகவா கம்பை ஒளிச்சே?”

அரவிந்தன் எழுந்து பாட்டியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

“ஆமாம் பாட்டி.”

அவன் கண்களில் நீர் திரண்டது.

“டீச்சர் என்னைக் கையால அடிக்கும்போது… அவங்க கை என் கன்னத்தில படுதுல்ல…”

அவன் குரல் உடைந்தது.

“எனக்கு அது ரொம்பப் பிடிக்கும் பாட்டி.”

“ஏன்பா?”

அடுத்த வார்த்தையைச் சொல்ல அரவிந்தனால் முடியவில்லை.

கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

“எங்க அம்மா மாதிரியே இருக்காங்க பாட்டி… எங்க டீச்சர்.”

ஜன்னலுக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஆசிரியையின் கண்களிலும் நீர் நிறைந்தது.

அரவிந்தன் தொடர்ந்தான்:

“நீ அம்மாவைப் பார்த்ததில்லையே பாட்டி…”

“அவங்க என்னைக் கையால அடிக்கும்போது… அந்தக் கை என் மேல படும்போது…”

அவன் தேம்பினான்.

“அம்மாவே என்னைத் தொடுற மாதிரி இருக்கு பாட்டி…”

பாட்டியின் கை பேரனின் தலையைத் தடவியது.

அரவிந்தன் அந்தக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

“அதனாலதான் கம்பை ஒளிச்சேன்.”

 

சிறிது நேரம் அமைதி.

பிறகு மிகவும் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“டீச்சர் கன்னத்தைத் தொட்டுப் பார்க்கணும்னுகூட எனக்கு ஆசையா இருக்கு பாட்டி…”

அதற்குமேல் ஆசிரியையால் ஜன்னலுக்கு வெளியே நிற்க முடியவில்லை.

கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே ஓடினார்.

 

அரவிந்தன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான்.

“டீச்சர்…!”

அடுத்த நொடி—

அவர் அவனை வாரி அணைத்துக்கொண்டார்.

அரவிந்தனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

ஆசிரியையின் கண்ணீர் அவனுடைய தலைமீது விழுந்தது.

அவருடைய கைகள் அவனுடைய முதுகை வருடின.

 

அரவிந்தன் முதலில் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு—

“அம்மா…”

என்று மிக மெதுவாக அவனிடமிருந்து ஒரு குரல் வந்தது.

ஆசிரியையின் அணைப்பு இன்னும் இறுகியது.

அதுவரை அடிவாங்கும்போதுகூட அழாத அரவிந்தன்—

அன்று அழுதான்.

தேம்பித் தேம்பி அழுதான்.

ஆறு வயதில் அடக்கிவைத்த அழுகையெல்லாம் அன்று வெளிவந்ததுபோல் அழுதான்.

அவனுடைய தேம்பல் அடங்க வெகுநேரமானது.

 

மறுநாள் வகுப்பறைக்கு ஆசிரியை வந்தார்.

மேசை அருகே நின்றார்.

குழந்தைகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவருடைய பார்வை ஒரு கணம் அரவிந்தனைத் தேடியது.

அவன் வழக்கம்போலப் புன்னகைத்தான்.

ஆசிரியையும் புன்னகைத்தார்.

பிறகு மேசையின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தக் கம்பை எடுத்தார்.

குழந்தைகள் அமைதியானார்கள்.

ஆசிரியை அந்தக் கம்பைப் பார்த்தார்.

ஒரு கணம் அரவிந்தனைப் பார்த்தார்.

பிறகு—

அதை எடுத்துக்கொண்டு வகுப்பறைக்கு வெளியே சென்றார்.

 

திரும்பி வந்தபோது அவர் கையில் கம்பு இல்லை.

அன்றிலிருந்து—

அந்த வகுப்பில் எந்தக் குழந்தையின் மீதும் கம்பு விழவில்லை.

அரவிந்தன் மட்டும் மாறவில்லை.

 

அவன் அவ்வப்போது ஆசிரியையின் அருகில் வந்து நின்றுகொண்டுதான் இருந்தான்.

ஆனா இப்போது ஆசிரியை,

“போடா… போய் உட்கார்!”

என்று விரட்டுவதில்லை.

அவனுடைய தலையை மெதுவாகத் தடவுவார்.

அரவிந்தன் கண்களை மூடிக்கொள்வான்.

 

அந்த ஒரு கணத்தில்—

அவனுக்கு மீண்டும் அம்மா கிடைத்துவிடுவாள்.

 

எழுதியவர்:

சூ. குழந்தைசாமி