சிறுகதை சுயம் என் நண்பனுக்கு அறுபத்தைந்து வயதிருக்கும். வயதைக் கேட்டால் அறுபத்தைந்து. மனதைக் கேட்டால்? அது இன்னும் இருபத்தைந்திலேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது! குறிப்பாக அழகான இளம் பெண்களைக் கண்டுவிட்டால், அவனுடைய மனக்கடிகாரம் இன்னும் கொஞ்சம் பின்னோக்கிப் போய்விடும். “வயசு உடம்புக்குத்தானே? மனசுக்கு ஏது வயசு?” என்பான். அவன் சொல்வதும் ஒருவகையில் சரிதான். ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை. அவன்தான் இளம் பெண்களைப் பார்த்துப் பார்த்து ரசிப்பானே தவிர, எந்த இளம் பெண்ணும் இவனைப் பார்த்து அன்பாகப் புன்னகைத்துப் பேசுவதில்லை. அந்த ஏக்கம் மட்டும் அவனுக்குள் எங்கோ மிச்சமிருந்தது. அன்றைக்கு அந்த ஏக்கத்திற்கு விடிவு வந்தது! — ஒரு மாலை. பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்த நீளமான பெஞ்சில் என் நண்பன் அமர்ந்திருந்தான். அவனைத் தவிர இன்னொருவர் மட்டும் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்தார். பெஞ்சில் நிறைய இடம் இருந்தது. என் நண்பன் முக்கால் மணி நேரமாக ஒரு குறிப்பிட்ட பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தான். அப்போதுதான்— “சர்ர்…” என்று ஒரு ஆட்டோ வந்து பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே நின்றது. அதிலிருந்து ஓர் இளம்பெண் அவசரமாக இறங்கினாள். இருபத்திரண்டு, இருபத்துமூன்று வயதிருக்கும். என் நண்பனுடைய வர்ணனையில் சொல்வதென்றால்— “தங்கச்சிலை மாதிரி இருந்தாள்!” அவள் இயற்கையிலேயே அழகு. அன்று அதற்குமேல் அழகாக அலங்கரித்திருந்தாள். பரதநாட்டிய நிகழ்ச்சிக்குப் போகிறாளா? திருமண விழாவுக்குச் செல்கிறாளா? வேறு ஏதாவது விசேஷமா? அவனால் கணிக்க முடியவில்லை. கணிக்கவும் அவன் முயற்சி செய்யவில்லை. ஏனென்றால் அவனுடைய சிந்திக்கும் திறன் அப்போதே கொஞ்சம் செயலிழந்துவிட்டது! ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியவள் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். பிறகு பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்தாள். நண்பன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் நண்பனைப் பார்த்தாள். புன்னகைத்தாள்! நண்பனுடைய இதயம் ஒரு துடிப்பைத் தவறவிட்டது. ‘என்னைப் பார்த்தா?’ அவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான். யாருமில்லை. மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான். அவள் இன்னும் அவனை நோக்கியே வந்துகொண்டிருந்தாள்! பெஞ்சில் அவள் உட்கார எவ்வளவோ இடம் இருந்தது. ஆனால்— நேராக வந்து என் நண்பனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்! அதுவும் பல வருடங்களாகப் பழகியவள் போல! “என்ன… நல்லா இருக்கீங்களா?” என்று இயல்பாகப் பேச்சையும் ஆரம்பித்தாள். என் நண்பனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘என்னை இதற்கு முன்பு இவள் எங்கேயாவது பார்த்திருக்கிறாளா?’ ஞாபகக் கிடங்குகளை அவசரமாகத் தேடினான். ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் மனதின் இன்னொரு பகுதி சொன்னது: ‘எதற்காக ஆராய்ச்சி? வாழ்க்கையில் சில நல்ல விஷயங்கள் காரணமே இல்லாமல் நடக்கக்கூடாதா?’ அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த வாதமாக இருந்தது. அவள் ஏதோ கேட்டாள். இவன் ஏதோ பதில் சொன்னான். என்ன கேட்டாள்? என்ன பதில் சொன்னான்? இன்றுவரை அவனுக்கு நினைவில்லை. தயக்கம் ஒரு பக்கம். மயக்கம் ஒரு பக்கம். மகிழ்ச்சி இன்னொரு பக்கம். அவள் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். இவன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அறுபத்தைந்து வருட வாழ்க்கையில் எதிர்பாராமல் ஒரு கதவு திறந்து, சொர்க்கத்துக்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வு! ‘இப்படியெல்லாம்கூட வாழ்க்கையில் நடக்குமா?’ என்று அவனே அவனைக் கேட்டுக்கொண்டான். நடந்தது. ஆனால்— சுமார் மூன்று நிமிடங்கள்தான் நடந்தது. — அவளுடைய செல்பேசி ஒலித்தது. அவள் உடனே எடுத்தாள். அடுத்த நொடி— அதுவரை தேன் போலப் பேசிய அந்தக் குரல் திடீரென்று இடியாக மாறியது. “ஏன்டா சனியனே! எங்கேடா இருக்கே?” என் நண்பன் திடுக்கிட்டான். அவள் தொடர்ந்தாள். “எவ்வளவு நேரமாச்சு நான் வந்து? எனக்கு முன்னாடியே இங்கே வந்து நிக்கச் சொன்னேன்ல?” மறுமுனையில் அந்த இளைஞன் என்ன சொன்னானோ தெரியவில்லை. “புண்ணாக்கு தின்னிக்கிட்டு இருக்கியா? சீக்கிரம் வாடா!” நண்பன் மெதுவாக முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டான். அடுத்த வாக்கியம் வந்தது. “என்ன ஆச்சுன்னு தெரியுமா? நான் அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில உனக்காகக் காத்திருந்தேன். அங்கே ஒருத்தன் வந்து என்னைத் தொந்தரவு பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டான்.” நண்பனுடைய முகத்தில் கவலை. “அவன்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கத்தான் ஆட்டோ பிடிச்சு இங்கே வந்தேன். அவனும் பின்னாடியே வந்துட்டான். அதோ… அந்தப் பக்கம் நிக்கிறான்!” நண்பன் உடனே திரும்பிப் பார்க்க நினைத்தான். ஆனால் பார்க்கவில்லை. அவள் அடுத்ததாகச் சொன்ன வார்த்தை அவனை அப்படியே உறைய வைத்தது. “நல்லவேளை, இங்கே ஒரு கிழம் உட்கார்ந்திருந்தது!” என் நண்பனுடைய மூச்சு ஒரு கணம் நின்றது. “அதுகிட்ட ரொம்ப நாள் தெரிஞ்ச மாதிரி வந்து உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். அதனால அவன் இங்கே வரல.” கிழம்! அந்த ஒரு சொல் மட்டும் என் நண்பனுடைய காதுகளில் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது. சில விநாடிகளுக்கு முன்பு— அவன் இருபத்தைந்து! இப்போது— ஒரே ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் அறுபத்தைந்து வயதையும் தாண்டி விட்டான்! அவள் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். “பைக்க எடுத்துக்கிட்டு சீக்கிரம் வாடா. இன்னும் என்னடா பண்றே? சீக்கிரம் வந்து சேரு!” என்று ஒரு கடைசித் திட்டு திட்டிவிட்டு போனை அணைத்தாள். பிறகு— ஒன்றுமே நடக்காதது போல நண்பனை நோக்கித் திரும்பினாள். அதே அழகான புன்னகை. “தாத்தா… நீங்க ஒண்ணும் நினைச்சுக்காதீங்க!” தாத்தா! ‘கிழம்’ என்ற அடியிலிருந்து அவன் இன்னும் மீளவில்லை. அதற்குள்— ‘தாத்தா!’ இரண்டாவது அடி. “என்னை உங்க பேத்தி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க தாத்தா. நல்லா இருக்கீங்களா?” என்றாள் அன்பாக. என் நண்பனுடைய மூன்று நிமிடச் சொர்க்கத்தின் கதவுகள் மெதுவாக மூடிக்கொண்டன. அவன் ஏதோ சிரிக்க முயன்றான். முகத்தில் சிரிப்பு வரவில்லை. — ‘நம்ம பாட்டுக்கு நம்ம வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்திருக்கலாம்.’ அவன் மனம் சொல்லத் தொடங்கியது. ‘இந்தப் பெண்ணைப் பார்க்காமலே இருந்திருக்கலாம்.’ ‘பஸ்ஸுக்காக வந்தோமா? பஸ் வந்ததும் ஏறிப் போயிருக்க வேண்டியதுதானே?’ அப்போதுதான்— அவன் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது. பயணிகள் இறங்கினார்கள். சிலர் ஏறினார்கள். நடத்துநர் விசில் அடித்தார். பேருந்து கிளம்பியது. என் நண்பன் அதைப் பார்த்தான். அதிர்ந்தான். அதுதான்— அவன் முக்கால் மணி நேரமாகக் காத்திருந்த பேருந்து! “அடடா!” என்று எழுந்திருக்க முயன்றான். அதற்குள் பேருந்து தூரத்தில் போய்க்கொண்டிருந்தது. மூன்று நிமிடச் சொர்க்கத்திற்காக— முக்கால் மணி நேரம் காத்திருந்த பேருந்தையும் இழந்துவிட்டான்! — அப்போது— “படபடபட…” என்று ஒரு பைக் வந்து நின்றது. ஓர் இளைஞன். அந்தப் பெண்ணின் முகம் மலர்ந்தது. “தாத்தா, வர்றேன்!” என்றாள். ஓடிப்போய் பைக்கில் ஏறினாள். இரண்டு பக்கமும் கால்களைப் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்து, அந்த இளைஞனின் இடுப்பை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். பைக் சீறிப் புறப்பட்டது. என் நண்பன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சிறிது தூரம் சென்றதும் அந்தப் பெண் மட்டும் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். கையை அசைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் நன்றி இருந்தது. ஒரு பாதுகாப்பான பெரியவரிடம் காட்டும் அன்பும் இருந்தது. என் நண்பனும் கையை அசைக்க நினைத்தான். முடியவில்லை. கையும் அசையவில்லை. காலும் அசையவில்லை. மனம் மட்டும் எங்கோ வலித்தது. பைக் கண்களிலிருந்து மறைந்தது. அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடினான். சில நிமிடங்கள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான். பிறகு தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்: “நம்ம பஸ்ஸுக்காக அமைதியா உட்கார்ந்திருந்த நமக்கு… இந்த மூன்று நிமிடச் சொர்க்கம் தேவையா?” தூரத்தில் இன்னொரு பேருந்து வந்துகொண்டிருந்தது. இந்த முறை— அவன் எந்தப் பெண்ணையும் பார்க்கவில்லை. பேருந்தை மட்டுமே பார்த்தான். எழுதியவர்: சூ.குழந்தைசாமி
சிறுகதை
என் நண்பனுக்கு அறுபத்தைந்து வயதிருக்கும்.
வயதைக் கேட்டால் அறுபத்தைந்து.
மனதைக் கேட்டால்?
அது இன்னும் இருபத்தைந்திலேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது!
குறிப்பாக அழகான இளம் பெண்களைக் கண்டுவிட்டால், அவனுடைய மனக்கடிகாரம் இன்னும் கொஞ்சம் பின்னோக்கிப் போய்விடும்.
“வயசு உடம்புக்குத்தானே? மனசுக்கு ஏது வயசு?” என்பான்.
அவன் சொல்வதும் ஒருவகையில் சரிதான்.
ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை.
அவன்தான் இளம் பெண்களைப் பார்த்துப் பார்த்து ரசிப்பானே தவிர, எந்த இளம் பெண்ணும் இவனைப் பார்த்து அன்பாகப் புன்னகைத்துப் பேசுவதில்லை.
அந்த ஏக்கம் மட்டும் அவனுக்குள் எங்கோ மிச்சமிருந்தது.
அன்றைக்கு அந்த ஏக்கத்திற்கு விடிவு வந்தது!
—
ஒரு மாலை.
பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்த நீளமான பெஞ்சில் என் நண்பன் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனைத் தவிர இன்னொருவர் மட்டும் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்தார்.
பெஞ்சில் நிறைய இடம் இருந்தது.
என் நண்பன் முக்கால் மணி நேரமாக ஒரு குறிப்பிட்ட பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தான்.
அப்போதுதான்—
“சர்ர்…”
என்று ஒரு ஆட்டோ வந்து பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே நின்றது.
அதிலிருந்து ஓர் இளம்பெண் அவசரமாக இறங்கினாள்.
இருபத்திரண்டு, இருபத்துமூன்று வயதிருக்கும்.
என் நண்பனுடைய வர்ணனையில் சொல்வதென்றால்—
“தங்கச்சிலை மாதிரி இருந்தாள்!”
அவள் இயற்கையிலேயே அழகு. அன்று அதற்குமேல் அழகாக அலங்கரித்திருந்தாள்.
பரதநாட்டிய நிகழ்ச்சிக்குப் போகிறாளா?
திருமண விழாவுக்குச் செல்கிறாளா?
வேறு ஏதாவது விசேஷமா?
அவனால் கணிக்க முடியவில்லை.
கணிக்கவும் அவன் முயற்சி செய்யவில்லை.
ஏனென்றால் அவனுடைய சிந்திக்கும் திறன் அப்போதே கொஞ்சம் செயலிழந்துவிட்டது!
ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியவள் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்.
பிறகு பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்தாள்.
நண்பன் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் நண்பனைப் பார்த்தாள்.
புன்னகைத்தாள்!
நண்பனுடைய இதயம் ஒரு துடிப்பைத் தவறவிட்டது.
‘என்னைப் பார்த்தா?’
அவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.
யாருமில்லை.
மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் இன்னும் அவனை நோக்கியே வந்துகொண்டிருந்தாள்!
பெஞ்சில் அவள் உட்கார எவ்வளவோ இடம் இருந்தது.
ஆனால்—
நேராக வந்து என் நண்பனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்!
அதுவும் பல வருடங்களாகப் பழகியவள் போல!
“என்ன… நல்லா இருக்கீங்களா?”
என்று இயல்பாகப் பேச்சையும் ஆரம்பித்தாள்.
என் நண்பனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
‘என்னை இதற்கு முன்பு இவள் எங்கேயாவது பார்த்திருக்கிறாளா?’
ஞாபகக் கிடங்குகளை அவசரமாகத் தேடினான்.
ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.
ஆனால் மனதின் இன்னொரு பகுதி சொன்னது:
‘எதற்காக ஆராய்ச்சி? வாழ்க்கையில் சில நல்ல விஷயங்கள் காரணமே இல்லாமல் நடக்கக்கூடாதா?’
அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த வாதமாக இருந்தது.
அவள் ஏதோ கேட்டாள்.
இவன் ஏதோ பதில் சொன்னான்.
என்ன கேட்டாள்?
என்ன பதில் சொன்னான்?
இன்றுவரை அவனுக்கு நினைவில்லை.
தயக்கம் ஒரு பக்கம்.
மயக்கம் ஒரு பக்கம்.
மகிழ்ச்சி இன்னொரு பக்கம்.
அவள் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்.
இவன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அறுபத்தைந்து வருட வாழ்க்கையில் எதிர்பாராமல் ஒரு கதவு திறந்து, சொர்க்கத்துக்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வு!
‘இப்படியெல்லாம்கூட வாழ்க்கையில் நடக்குமா?’
என்று அவனே அவனைக் கேட்டுக்கொண்டான்.
நடந்தது.
சுமார் மூன்று நிமிடங்கள்தான் நடந்தது.
அவளுடைய செல்பேசி ஒலித்தது.
அவள் உடனே எடுத்தாள்.
அடுத்த நொடி—
அதுவரை தேன் போலப் பேசிய அந்தக் குரல் திடீரென்று இடியாக மாறியது.
“ஏன்டா சனியனே! எங்கேடா இருக்கே?”
என் நண்பன் திடுக்கிட்டான்.
அவள் தொடர்ந்தாள்.
“எவ்வளவு நேரமாச்சு நான் வந்து? எனக்கு முன்னாடியே இங்கே வந்து நிக்கச் சொன்னேன்ல?”
மறுமுனையில் அந்த இளைஞன் என்ன சொன்னானோ தெரியவில்லை.
“புண்ணாக்கு தின்னிக்கிட்டு இருக்கியா? சீக்கிரம் வாடா!”
நண்பன் மெதுவாக முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டான்.
அடுத்த வாக்கியம் வந்தது.
“என்ன ஆச்சுன்னு தெரியுமா? நான் அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில உனக்காகக் காத்திருந்தேன். அங்கே ஒருத்தன் வந்து என்னைத் தொந்தரவு பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டான்.”
நண்பனுடைய முகத்தில் கவலை.
“அவன்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கத்தான் ஆட்டோ பிடிச்சு இங்கே வந்தேன். அவனும் பின்னாடியே வந்துட்டான். அதோ… அந்தப் பக்கம் நிக்கிறான்!”
நண்பன் உடனே திரும்பிப் பார்க்க நினைத்தான்.
ஆனால் பார்க்கவில்லை.
அவள் அடுத்ததாகச் சொன்ன வார்த்தை அவனை அப்படியே உறைய வைத்தது.
“நல்லவேளை, இங்கே ஒரு கிழம் உட்கார்ந்திருந்தது!”
என் நண்பனுடைய மூச்சு ஒரு கணம் நின்றது.
“அதுகிட்ட ரொம்ப நாள் தெரிஞ்ச மாதிரி வந்து உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். அதனால அவன் இங்கே வரல.”
கிழம்!
அந்த ஒரு சொல் மட்டும் என் நண்பனுடைய காதுகளில் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது.
சில விநாடிகளுக்கு முன்பு—
அவன் இருபத்தைந்து!
இப்போது—
ஒரே ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் அறுபத்தைந்து வயதையும் தாண்டி விட்டான்!
அவள் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
“பைக்க எடுத்துக்கிட்டு சீக்கிரம் வாடா. இன்னும் என்னடா பண்றே? சீக்கிரம் வந்து சேரு!”
என்று ஒரு கடைசித் திட்டு திட்டிவிட்டு போனை அணைத்தாள்.
பிறகு—
ஒன்றுமே நடக்காதது போல நண்பனை நோக்கித் திரும்பினாள்.
அதே அழகான புன்னகை.
“தாத்தா… நீங்க ஒண்ணும் நினைச்சுக்காதீங்க!”
தாத்தா!
‘கிழம்’ என்ற அடியிலிருந்து அவன் இன்னும் மீளவில்லை.
அதற்குள்—
‘தாத்தா!’
இரண்டாவது அடி.
“என்னை உங்க பேத்தி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க தாத்தா. நல்லா இருக்கீங்களா?”
என்றாள் அன்பாக.
என் நண்பனுடைய மூன்று நிமிடச் சொர்க்கத்தின் கதவுகள் மெதுவாக மூடிக்கொண்டன.
அவன் ஏதோ சிரிக்க முயன்றான்.
முகத்தில் சிரிப்பு வரவில்லை.
‘நம்ம பாட்டுக்கு நம்ம வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்திருக்கலாம்.’
அவன் மனம் சொல்லத் தொடங்கியது.
‘இந்தப் பெண்ணைப் பார்க்காமலே இருந்திருக்கலாம்.’
‘பஸ்ஸுக்காக வந்தோமா? பஸ் வந்ததும் ஏறிப் போயிருக்க வேண்டியதுதானே?’
அவன் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது.
பயணிகள் இறங்கினார்கள்.
சிலர் ஏறினார்கள்.
நடத்துநர் விசில் அடித்தார்.
பேருந்து கிளம்பியது.
என் நண்பன் அதைப் பார்த்தான்.
அதிர்ந்தான்.
அதுதான்—
அவன் முக்கால் மணி நேரமாகக் காத்திருந்த பேருந்து!
“அடடா!”
என்று எழுந்திருக்க முயன்றான்.
அதற்குள் பேருந்து தூரத்தில் போய்க்கொண்டிருந்தது.
மூன்று நிமிடச் சொர்க்கத்திற்காக—
முக்கால் மணி நேரம் காத்திருந்த பேருந்தையும் இழந்துவிட்டான்!
அப்போது—
“படபடபட…”
என்று ஒரு பைக் வந்து நின்றது.
ஓர் இளைஞன்.
அந்தப் பெண்ணின் முகம் மலர்ந்தது.
“தாத்தா, வர்றேன்!”
என்றாள்.
ஓடிப்போய் பைக்கில் ஏறினாள்.
இரண்டு பக்கமும் கால்களைப் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்து, அந்த இளைஞனின் இடுப்பை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
பைக் சீறிப் புறப்பட்டது.
என் நண்பன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
சிறிது தூரம் சென்றதும் அந்தப் பெண் மட்டும் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
கையை அசைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் நன்றி இருந்தது.
ஒரு பாதுகாப்பான பெரியவரிடம் காட்டும் அன்பும் இருந்தது.
என் நண்பனும் கையை அசைக்க நினைத்தான்.
முடியவில்லை.
கையும் அசையவில்லை.
காலும் அசையவில்லை.
மனம் மட்டும் எங்கோ வலித்தது.
பைக் கண்களிலிருந்து மறைந்தது.
அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடினான்.
சில நிமிடங்கள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.
பிறகு தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்:
“நம்ம பஸ்ஸுக்காக அமைதியா உட்கார்ந்திருந்த நமக்கு…
இந்த மூன்று நிமிடச் சொர்க்கம் தேவையா?”
தூரத்தில் இன்னொரு பேருந்து வந்துகொண்டிருந்தது.
இந்த முறை—
அவன் எந்தப் பெண்ணையும் பார்க்கவில்லை.
பேருந்தை மட்டுமே பார்த்தான்.
எழுதியவர்:
சூ.குழந்தைசாமி
Leave A Comment